Om de kerk

Vanmiddag liepen wij weer eens ons ‘rondje om de kerk’. Achter de kerk ligt het kerkhof, maar eerst komt een klein parkje met rechts van het hoofdpad een bruggetje naar een klein eiland met daarop een urnentuin en een strooiveldje. Een vredig geheel.
Het was precies het juiste lenteweer. De stralende zon die al best warm aanvoelde probeerde het te winnen van de nog gure wind. De bank naast het paadje ligt lekker beschut en daar konden wij even genieten van het voorjaarsgevoel. Met uitzicht op al dat ontluikende groen. De natuur precies in het stadium van ‘halfgroen’ waar ik zo van houd. Lichtgroene kleine blaadjes waar het licht doorheen valt. De subtiele overgang van ‘nog bijna kaal’ naar ‘alles weer in blad’.
De natuur geeft rust, juist in tijden van Corona. Zeker in combinatie met de verstilde sfeer van dit parkje waar vlakbij de doden rusten. Nieuw leven naast vergankelijkheid, de hele levenscyclus aanwezig. De kerk kijkt er statig op neer. Gelovig of niet, mooi en compleet zo.