Bijzondere tijd

Een vertelvriendin mailt : “Het is een bijzondere tijd in de brede zin van het woord. De ontluikende natuur, in alle rust, de stille wegen... alles.” Ja, dat moeten we zeker niet vergeten, en er misschien wel meer van genieten dan anders: de natuur en alle schoonheid die er nog steeds om ons heen zijn.
We hebben weer boodschappen gedaan. Het viel op hoe vaak mensen zich niet houden aan die geadviseerde anderhalve meter afstand en rücksichtsloos doorbanjeren voordat wij tijd hebben opzij te gaan, laat staan dat ze voor ons plaats maken. Er komen misschien ‘ouderenuurtjes’ in de supermarkt en dat lijkt me een goede zaak.
Ik ben een paar heel oude boeken aan het lezen die van de ouders van Geliefde waren en die van hem niet weg mogen. Verkleurde bruinlinnen kaften, vergeeld papier, en nog in oude spelling, met ‘zoo’ en ‘visch’. De verhalen spelen ook duidelijk in een andere tijd, met hulpeloze vrouwen en sterke mannen die voor hen moeten zorgen...

Susan Smit schreef in de nieuwsmail van Happinez:
Kan het zijn dat deze ramp een eerste zetje is om corrupte en destructieve systemen te doen omvallen? Om de overproductie en overconsumptie van goederen een halt toe te brengen? Om de aarde de kans te geven te herstellen en onszelf de kans te geven om op adem te komen en ons te bezinnen?
Als het virus is uitgedoofd, hoeven we niet verder te gaan met wat we al deden. We kunnen ook opnieuw beginnen – met de liefde voorop, het ‘wij’ in onze harten, rust in onze tred en een diepe waardering voor deze prachtige aarde waarop we in alle vrijheid mogen rondlopen.