Wilde ganzen

Afgelopen week kreeg ik liefst driemaal een rondzendbrief langs om gedichten met elkaar te delen ter verlichting van deze moeilijke tijden. Eenmaal deed ik mee, de andere keren liet ik voorbij gaan. Ik stuurde een gedicht aan een onbekende vrouw en kreeg een lief mailtje terug. Ze vond het mooi.

Vandaag dus maar eens een gedicht. Niet dat wat ik stuurde, maar een ander gedicht dat ik via-via vond. Het leert ons dat we ook bij verdriet en wanhoop verbonden blijven met het grotere geheel.

Wild Geese

You do not have to be good.
You do not have to walk on your knees
for a hundred miles through the desert repenting.
You only have to let the soft animal of your body
love what it loves.

Tell me about despair, yours, and I will tell you mine.
Meanwhile the world goes on.
Meanwhile the sun and the clear pebbles of the rain
are moving across the landscapes,
over the prairies and the deep trees,
the mountains and the rivers.
Meanwhile the wild geese, high in the clean blue air,
are heading home again.

Whoever you are, no matter how lonely,
the world offers itself to your imagination,
calls to you like the wild geese, harsh and exciting -
over and over announcing your place
in the family of things.

(Mary Oliver)