Vanochtend hebben we met een paar vrouwen van ons zangkoor de jarige echtgenoot van een van onze koorleden toegezongen. Netjes vanaf de straat, op anderhalve meter van elkaar. Dit koorlid zelf is helaas ruim drie jaar geleden overleden. Zij was penningmeester en meer, een beetje de moeder van het koor, en hij was op de achtergrond ook heel betrokken. Vandaar onze aubade voor zijn 80e verjaardag. Hij kreeg bloemen en een kaart, met gestrekte arm overhandigd. Het feestvarken was aangenaam verrast en zelfs een beetje ontroerd.
Ook in de AH die ik daarna bezocht werd gezongen. Een van de caissières hief ‘We’ll meet again’ aan (Vera Lynn) maar wist maar een heel klein stukje. Vanuit de rij bij de kassa ernaast hielp ik haar: ik kon in elk geval het hele refrein ten gehore brengen. Een paar andere vrouwen vielen in. Dat was leuk. Buiten stond een van die vrouwen nog na te lachen bij haar fiets. Zo kun je met wildvreemden toch een mooi moment hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten