Dankbaar

‘s Ochtends ga ik een poosje snuffelen in de kringloop. Nu die nog open is. De flinke wandeling heen en terug is ook meegenomen. Het is er stil en dus weinig gevaarlijk. De koffiecorner is dicht. Ik koop een paar dingetjes als steun voor de goede zaak. Contant betalen mag, mits ik het geld op de toonbank leg.
Op de terugweg loop ik de supermarkt nog even in. De schappen zijn nu weer redelijk gevuld en ik laad in het mandje wat we de komende dagen nodig hebben. Met een zware tas loop ik het laatste stuk terug naar huis.
Ja, het is wennen aan een bijna-stil openbaar leven. Ook het OV wordt vanaf volgende week drastisch teruggeschroefd. Logisch, nu veel mensen nergens heen hoeven.
Naast verbijstering, schrik en een beetje ergernis overvalt me ineens ook dankbaarheid. Voor alles wat er nog wel is, voor het feit dat ik (nog) gezond ben, dat het een mooie lentedag is. Voor alle mensen die nu hun stinkende best doen in de zorg en overal elders om de boel in zo goed mogelijke banen te leiden. Dankbaar dat de nu ontstane economische crisis mij als bijna-pensionado niet zo gauw financieel zal treffen, anders dan in al die sectoren waar nu verdiensten en banen wegvallen.
Wel heb ik nog steeds dat kuchje....