Dromen

Dromende jongen (S. Wijgers)

Het was een klein berichtje in de krant. ‘Museum Neeltje Visser geopend’. Door het lezen van haar naam vielen zomaar meer dan veertig jaren weg. Neeltje... ach ja. Vijftien was hij toen. Nog klein en sprietig, terwijl sommige van zijn kameraden al de baard in de keel hadden. Maar wel smoorverliefd. Op Neeltje, een vrouw van in de dertig, bij voorbaat onbereikbaar. Hij kon haar zien door het raam van de kapsalon als hij door de Zwolse hoofdstraat liep op weg naar school. Zijn verliefdheid spitste zich toe op haar lange zwarte krullen en haar blanke armen die uit het jasschort staken en bevallig bewogen als ze een klant knipte. Het beeld voedde lange tijd zijn jongensfantasieën.
Ergens onderweg naar zijn volwassenheid was Neeltje uit zijn gedachten verdwenen. Hij was aan het eind van zijn studietijd getrouwd met medestudente Elsie, had carrière gemaakt en was vader geworden van twee zonen die inmiddels uit huis waren. Zijn huwelijk was matig en datzelfde gold voor zijn werk.
Het bericht meldde, dat Neeltje zelf onlangs was overleden en dat een stichting zich over haar nagelaten werken had ontfermd. Hij had niet eens geweten dat ze schilderde. Even Googlen en een telefoontje naar een oude vriend bevestigden dat het ging om dezelfde Neeltje Visser. Een autodidacte schilderes die enige furore had gemaakt in het regionale kunstwereldje.
Twee weken later reisde hij af naar Zwolle. Het museum was alleen open op afspraak. Hij liep door de hoofdstraat en zag dat nu een delicatessenzaak was gevestigd in de voormalige kapsalon. Het museum bevond zich in een zijstraat. Hij ging naar binnen en bekeek de collectie. Meest landschappen en bloemenvazen, een enkel portret, alles in impressionistische stijl. Niet onaardig, maar ook weer niet om lang bij stil te staan.
Tot hij in een kamertje boven ineens naar adem moest happen. Daar hing, onmiskenbaar, zijn vijftienjarige zelf aan de muur! Zeker geen perfecte weergave, maar Neeltje had de man-in-wording weten te vangen die door het nog kinderlijke gezicht schemerde. Nu bleef hij wel staan, keek en keek, diep ontroerd. Het schilderij was niet te koop en daarom maakte hij een foto.
Een jaar later was hij verhuisd, gescheiden en op zoek naar ander werk. Aan een nieuwe liefde was hij nog niet toe, maar zijn dromen hadden weer vrij spel.

Schilderes Neeltje Visser is verzonnen. De foto van het schilderij vond ik bij toeval op internet. Anders dan in het verhaal is dit schilderij wel te koop, het wordt aangeboden op www.aanbod.be.