Hooi

Het natuurgebied tegenover ons huis is een paar jaar geleden uitgebreid met een vogelplas waarvoor een stuk weiland is uitgegraven. De plas en ook het weiland zijn beschermd vogelgebied. Er loopt een pad heen dat eindigt bij een hek. Je mag over het hek klimmen, en op eigen risico (loslopende koeien!) het weiland betreden. Maar niet nu, in het broedseizoen. Dus bleef ik gisteren braaf staan voor het hek.
Ik had al een heel eind gelopen. Vlakbij het hek in het weiland lag een hooiberg, beter gezegd een berg hooi. Waarschijnlijk nog een laatste voorraadje wintervoedsel voor de koeien. Want nieuw hooi kan haast nog niet, het gras is pas net weer gaan groeien. Het hooi zag er aantrekkelijk uit: precies geschikt om een tijdje op uit te rusten met mijn rug tegen de berg. Ik aarzelde niet, klom toch over het hek en nestelde me, zorgvuldig de koeienvlaaien vermijdend.
Dit gebied is inderdaad rijk aan vogels, dat wist ik al van mijn wandelingen langs de andere kant van de plas. Ik hoorde en zag allerlei vogelsoorten overvliegen. In de plas zwom een witte zwaan. Verderop de bosrand met ontluikend geelgroen, tegenover me de koeien, op veilige afstand.
Ik ben er een hele tijd gebleven. Hoewel het niet echt mooi weer was en de zon nauwelijks scheen, was het hooi lekker opgewarmd, en zat ik heerlijk uit de wind. Het was onverwacht stil ondanks de snelweg vlakbij. Een paradijselijk plekje, en zo dicht bij huis!