Hartje

Op een van de bospaden lag een steentje in de vorm van een hart. Verheugd raapte ik het op en hield het een tijdje in mijn hand. Misschien een boodschap van het universum dat het mij goed zal blijven gaan in de liefde, dacht ik. Geheel in lijn met mijn thema van de laatste tijd, een liefderijk leven met daarin voor iedereen van wie ik houd een ruime, juiste plek.
Maar even later merkte ik dat het hartje geen steentje kon zijn. Het werd in mijn warme hand een beetje buigzaam. Ik bekeek het nog eens zorgvuldig, rook eraan. Salmiak... het was dus een verloren of weggegooid drophartje.
Ik ben iemand die altijd dingen vindt en van de grond opraapt. Kastanjes, takjes, stenen, muntgeld. Als ik iets zie liggen wat ook maar in de verste verte mogelijk de moeite waard is, heb ik het al gepakt. Vroeger mocht dat niet, mijn moeder vond dat vies. Er kon een hondje op geplast hebben! Afgeleerd heb ik mijn verzamelwoede nooit.
Het drophartje zag er onschuldig uit en vertoonde geen tekenen van uitgespuugd of beplast zijn. Eerder een beetje uitgedroogd door de zon.
Ik besloot het mee naar huis te nemen en er in elk geval een foto van te maken. Want stel nou dat het geluk brengt: dat wil ik niet mislopen!