De natuur heeft gereageerd met een groeispurt. Het fluitenkruid staat te bloeien en het laatste groen vliegt aan bomen en struiken dankzij al dat licht. En het is droog. Zo droog dat er al veel bosbranden zijn ontstaan. De meeste ver weg van hier, maar vanmiddag ontdekte een mede-wandelaarster in ons bos iets smeulends bij een omgevallen boom. De snel gewaarschuwde brandweer rukte meteen uit. Zes man sterk met loeiende sirenes. Aanvankelijk stond de wagen op een verkeerde hoek van het bos, en ben ik ze tegemoet gelopen om ze de weg te wijzen. Met de brandweerauto het wandelpad op ging niet, dus dan maar te voet. Ons gezelschap was intussen uitgebreid met een paar amateur-nieuwsfotografen. Het beginnende vuurtje kon geblust worden met water uit de sloot. Een mogelijk drama in de kiem gesmoord.
Toch was ik er door aangeslagen. Ze moeten niet aan ‘mijn’ bos komen! Ik herinnerde me de brand van een paar jaar geleden. Het heeft twee jaar geduurd voor het aangetaste stuk bos weer redelijk onzichtbaar was hersteld.
Pas later vanmiddag keerden mijn gedachten terug naar de eerder zo prettige wandeling. Langs al het groen dat zo snel is gekomen dat het voorjaar alweer haast voorbij lijkt, maar gelukkig zag ik ook vers ontrollende beukenblaadjes en baby-eikenblaadjes, waardoor ik mijn lentegevoel nog even kon vasthouden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten