Bij spiritueel centrum
De Voorde zag ik een interessante cursus aangekondigd rond het thema ‘moed’. Meteen begonnen mijn radertjes te malen. Moed, wat is dat eigenlijk? Mijn eerste associatie is iets heldhaftigs. Met zwaard, schild, helm en harnas ten strijde trekken. Fysieke heldhaftigheid is niet mijn ding. Als kind hield ik niet van ridderspelletjes, liep liever een blokje om, en dat is nog steeds zo. Figuurlijke strijdbaarheid is een andere zaak. Dan denk ik aan stand houden, niet versagen. Nee kunnen zeggen. Je niet omver laten blazen, weerstanden overwinnen. Allemaal zaken waar de onbuigzame kant van de persoonlijkheid voor in het gareel komt. Als het nodig is, heb ik dat soort van moed ruimschoots in huis. Ik kan mij verbaal krachtig weren. Maar blij word ik er doorgaans niet van. Het zet een muur tussen mij en de ander, mij en datgene waar ik mij op dat moment in bevind. Me manifesteren ondanks in plaats van dankzij.
Bestaat er ook een lieve vorm van moed? Zacht-moedigheid? Gewoon vreedzaam je plek innemen, groot genoeg maar niet ten koste van de ruimte van de ander? Klinkt wel erg mooi... Het leven verloopt natuurlijk niet altijd zo harmonieus. Er zijn tegengestelde belangen, grensconflicten, wegloopgedrag. Maar toch. Door gewoonweg te durven zijn wie je bent, open over je vragen en verlangens, open voor antwoord maar ook voor het uitblijven daarvan, boor je een heel andere vorm van dapperheid aan. Niet de moed om de strijd aan te gaan, maar de moed tot ‘aanwezigheid’. Zonder wapengekletter. In mijn betere momenten probeer ik uit dit vaatje te tappen. Maar vaak val ik snel terug op vechtmethodes.
Laat ik nou zo’n vermoeden hebben dat het hier weleens over zou kunnen gaan in die cursus...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten