Voorzichtig stijgend

Nog niet in mijn heel directe omgeving, maar wel iets daarbuiten, hoor ik van mensen die Corona hebben of hebben gehad, of bij wie dat erg waarschijnlijk is of was (vrijwel niemand is getest). Gelukkig allemaal niet zo erg dat ze naar ziekenhuis of IC moesten, maar toch: flink ziek (geweest). Een enkeling met slechts lichte verschijnselen. Ikzelf heb alleen een kuchje en lichte keelpijn gehad de laatste tijd. En wat niezen van de pollen in de gortdroge lucht buiten. Bij ieder klein ongemakje denk ik natuurlijk: het zal toch niet... Zonder test zal ik het nooit weten, maar waarschijnlijk ben ik de dans nog ontsprongen.
Inmiddels verschijnen er Europese draaiboeken en de eerst voorzichtige Nederlandse plannen over een ‘exitstrategie’ uit de lockdown. Misschien binnenkort al een paar versoepelingen. Hoewel ik vrees dat er voor Geliefde en mij netto weinig verandert, geeft het toch een beetje hoop. De geleidelijk verder dalende curve van ziekenhuisopnamen maakt mijn humeur voorzichtig stijgend.
We wandelen nog steeds elke dag. Als afwisseling op de routes in onze directe omgeving zijn we een paar keer terug geweest naar onze oude buurt, waar een mooi groot park en een klein bos zijn. Fijn om die terug te zien gehuld in voorjaarsgroen en de bekende paden weer eens te volgen. Wel moet de heemtuin waar we altijd graag kwamen, nodig een flinke beurt krijgen. Hetgeen ons niet heeft belet een zelfverzorgd ‘koffiemomentje’ te genieten op wat daar toen ‘ons’ bankje was.