Maan

In het stadsdeel Johanneshov in Stockholm staat een enorme witte bol, de Ericsson Globe. Er worden ijshockeywedstrijden en concerten in gehouden en ook vond er in 2000 het Eurovisiesongfestival plaats. De bol is zichtbaar vanuit onze hotelkamer, uitstekend boven de skyline van kantoren, bomen en flatgebouwen. Gisteravond reflecteerde de stadsverlichting erin en deed hem lijken op een grote witte maan, die waakte over de stad en over mij.
Vannacht, of eigenlijk vanochtend vroeg, droomde ik dat ik in een grote lege kamer met parketvloer danste met een mij onbekende man. In het echt laat ik mij niet gemakkelijk leiden, maar in de droom voegde ik mijn stappen moeiteloos naar het ritme dat hij aangaf en leunde zelfs licht achterover in zijn armen. Ik hoorde muziek en zong er af en toe bij terwijl ik beurtelings mijn ene en mijn andere arm in een bevallige Zwanenmeer-pose strekte. Al die tijd bleef de man mij omarmen in een volmaakte danshouding. Het voelde verruimend, vrij. Misschien was het helemaal geen man, bedacht ik later, maar was ik het zelf die mij rondwiegde in deze bijna extatische cadans. Toen ik wakker werd en naar buiten keek was de Globe-maan er nog, opnieuw stralend oplichtend, nu in de ochtendzon.