Boven het vissersplaatsje Kåseberga aan de Zweedse zuidkust verrijst bovenop de klif een grote boot van menhir stenen: Ales stenar. Hoe die stenen er heel lang geleden gekomen zijn door mensenhanden, is een raadsel. Ik heb de ‘stenen van Ale’ bezocht. Ben eerst om de boot heen gelopen en er toen voorzichtig 'in gestapt'. In het midden zag ik een platte steen, als een soort bankje. Ik ging er op zitten, als in een immense roeiboot. Liet de plek op me inwerken. Vervolgens heb ik de stenen geteld: 56. Plus die waar ik op zat. Apart: ik ben 56, en word binnenkort 57...
Het was een bijzonder gevoel daar hoog boven zee te zitten tussen de stenen. De plek droeg die eeuwige vraag: waar varen wij heen?
“Between the sea and heaven cants the coast
there Ale raised a giant ship of stones,
recumbent where the glare of light dispersed,
in the darkened stillness of the forms reconciles,
a saga obscured shrouded to the tones of the Baltic,
a memorial whose secret alone it conceals.”
Het gedicht is van Anders Österling, vertaald uit het Zweeds. Meer over Ales stenar vind je
hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten