Politicoloog Kiza Magendane ziet in zijn column van 29 december jl. in NRC de coronacrisis als een mogelijke ‘sublieme historische ervaring’. Die term is van geschiedsfilosoof Frank Ankersmit en betekent “het traumatisch besef dat het verleden onherstelbaar is en een nieuw tijdperk aanbreekt”. Magendane schetst twee mogelijke scenario's voor na de coronacrisis. Ofwel een druk op de herstelknop en zo gauw mogelijk terugkeren naar het oude consumentisme. Ofwel een herstructurering van de maatschappelijke orde waarbij we het neoliberaal tijdperk vaarwel zeggen en een sterkere overheid verwelkomen die inzet op goede voorzieningen en een hogere waardering voor vitale beroepen.
Een goede crisis moet je niet verloren laten gaan, vindt Magendane. We moeten de pijn gebruiken als transformerende energie. Dat vraagt dan wel dat de ervaringen van wat de coronacrisis met ons heeft gedaan, worden gedeeld en gezien. De herontdekking waar het in het leven echt om gaat en de sterkere betrokkenheid op elkaar, angst en verdriet om ziekte en verlies, naast de (begrijpelijke) boosheid en verongelijktheid over ‘alles wat ons is afgenomen’ door de anderhalvemetermaatregelen en de lockdowns.
Met hem hoop ik dat straks genoeg mensen over hun eigen schaduw heen kunnen en willen stappen. De vaccinering gaat nieuwe lucht brengen, maar wat gaan we daar mee doen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten