Gisteren was een vreemde dag. Plotsklaps was de avond ervoor een nieuwe totale lockdown afgekondigd. Daardoor verviel mijn afspraak bij de kapper, hard nodig. Dat wordt weer zelf bijknippen voor de spiegel. Ik moet bekennen dat ik er even flink de pest in had. Werd ineens zelfs somber. Tot dusver konden wij goed uit de voeten met de gedeeltelijke lockdown, op anderhalve meter met mondkapje enzovoorts. Niet uit eten of uitgaan is jammer maar heel erg missen we dat nou ook weer niet. Maar dan nu echt alles dicht... Met mijn hoofd begrijp ik natuurlijk waarom, maar leuk is anders, en onhandig is het ook. Hoewel ik me heel goed realiseerde dat de gevolgen voor vele anderen een stuk ingrijpender zijn dan voor mij, schoot de tweede lockdown even helemaal verkeerd.
Ik was nog steeds boos toen er aangebeld werd. Twee jochies van de basisschool tegenover ons kwamen een zelfgemaakt kerststukje brengen. “Om u een hart onder de riem te steken in deze bizarre tijden.” Wat schattig.... dat zinnetje moesten ze geoefend hebben. Het maakte meteen de dag weer goed.
Toen ik later die middag door de stille straten liep (heel wat anders dan de koopwoede tijdens de middag ervoor) herinnerde ik me weer hoe verademend ik de rust van de eerste lockdown had gevonden. Dus nu maar weer open staan voor de mooie kanten van een tijdje ‘niets’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten