Geland in de stilte
Zomer 2020 was het zo ver. Ik besloot mijzelf met pensioen te sturen. Er waren meerdere aanleidingen. Allereerst mijn officiële pensioendatum in december. Ten tweede voelde ik een natuurlijk einde naderen van mijn werkzaamheden voor de enige vaste opdrachtgever die ik nog had. Er kwamen wat veranderingen in de organisatie, en daarbovenop speelde inmiddels de (eerste) corona-lockdown die een en ander nog meer op de schop gooide. Dat had tot gevolg dat mijn schrijfproducten op losse schroeven kwamen te staan zonder zicht op iets anders. Ik heb gelukkig op een heel plezierige manier afscheid kunnen nemen.
Als derde element stond er een forse klus klaar van geheel andere orde. Geliefde en ik besloten te verhuizen naar het noorden, een oude wens. Na een korte zoekperiode vonden we een leuk en geschikt huis in Wolvega. De verkoop van ons Ypenburgse appartement verliep zeer vlot. De verhuizing en het voorbereiden van opknapwerkzaamheden hielden ons de rest van de eerste coronagolf van de straat. Na een maandje overbrugging in een zomerhuisje wonen we sinds medio oktober in onze nieuwe woning!
Inmiddels zijn we wel geland, maar ook terechtgekomen in de tweede coronagolf met bijbehorende beperkingen en weer een lockdown. Intensief kennismaken met onze nieuwe omgeving en eventuele actieve invulling van mijn pensionado-leven zitten er nog niet zo in. Het gevoel is dubbel. Het is niet leuk dat er ‘niks kan’; anderzijds stort ik mij nu niet hals over kop in nieuwe verplichtingen. Ik had mij immers voorgenomen rustig te zien wat op mijn pad komt. De stilte van het ‘nog niet weten’ duurt dankzij corona nog even voort. En eerlijk gezegd vind ik dat niet zo erg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten