Nog even niet

Ineens kwam er afgelopen woensdag een persconferentie over de versoepeling van de lockdown, eerder dan we dachten. Volgens het gepresenteerde ‘spoorboekje’ mogen we geleidelijk steeds meer. Op zich verheugend, maar ik voelde ook een onverwachte schrikreactie: oh jee, nou moet er ineens weer van alles! Sommige van mijn activiteiten gaan al herstarten en zelf moet ik ook actie nemen als voorzitter van mijn clubjes.
De sociale isolatie was eigenlijk best goed bevallen, realiseer ik me nu. Zeker sinds we weer voorzichtig enkele 1,5 meter-bezoekjes afleggen bij familie en goede vrienden.
Blij ben ik wel dat reizen met het openbaar vervoer binnenkort weer wat meer kan. Met een mondkapje, dat dan wel. Helaas alleen voor ‘noodzakelijke reizen’, wat bij mij de meeste uitstapjes niet echt meer zijn. Een grijs gebied...
Het leven keert geleidelijk terug naar een soort normaal. Een raar ‘normaal’ met die 1,5 meter afstand waar natuurlijk steeds meer mensen tegen gaan zondigen, straks een enorme meute vakantiegangers die in eigen land blijven, maximaal geboekte restaurants enzovoorts. Waar velen waarschijnlijk niet kunnen wachten om weer van alles te ondernemen, denk ik diep in mijn hart: laat nog maar even....
Ik hoop toch zo dat we de goede kanten van de coronacrisis behouden zoals meer thuiswerken en meer op elkaar letten. Zelf kan ik dat in ieder geval wel doen. Niet meteen weer gaan ‘rennen’ alsof er iets in te halen valt, is mijn eerste goede voornemen.