Verlanding

Vorige week waren we in natuurgebied De Wieden in de kop van Overijssel. De educatieve wandeling vanuit het bezoekerscentrum liet ons onder andere zien hoe door afgraving van laagveen ontstane watertjes geleidelijk weer land worden. We konden voelen hoe vers dichtgeslibde bodem nog zacht en veerkrachtig meedeint onder de voeten.
Wat vloeibaar was, krijgt langzaam substantie en stevigheid. Ik zie een parallel met ons nieuwe leven hier in Rijswijk. Meestal spreek je van wortelen, maar verlanden is eigenlijk meer zoals het gaat. Geleidelijk dichten ontmoete mensen, gestarte activiteiten, de verkende omgeving, nieuwe gewoonten de gebieden waar aanvankelijk slechts vrijblijvende mogelijkheden stroomden. Grond heeft zich gevormd in en onder ons bestaan. Ik vind wel: laat het geen harde, ondoordringbare kleikorst worden, maar een deinend oppervlak met hier en daar nog een open stukje. Net zoals ze in De Wieden af en toe gaten graven om het verlandingsproces gaande te houden.