Ik had een band met het bos en had er mijn speciale plekjes en routes. Er doorheen lopen, al was het maar een kwartiertje, deed iets met me. Het bos gaf me adem, ruimte. Het ‘sprak’ zelfs tegen me, samen met de wind en de wolken.
Het bos is nu nog steeds best een fijn bos. Maar nu ik er bijna vijf jaar weg ben, heeft het zijn bijzondere magie verloren. Er zijn dingen veranderd, sommige bomen en struiken zijn groter geworden, andere overwoekerd, er is hier en daar behoorlijk gesnoeid. Erger: de ‘stem’ van het bos is weg, ik voel de band niet meer.
Ik realiseer me dat je een relatie opbouwt, en kennelijk ook weer afbouwt, met een plek. Indertijd heeft het wel twee jaar geduurd om de verbinding met het bos op te bouwen, dat was ik eigenlijk alweer vergeten. De afbouw gebeurde meer schoksgewijs doordat ik er na mijn verhuizing nog maar af en toe kwam. Het bos heeft mij losgelaten. Nu ik het bos nog.
Ik woon nu weer dichtbij een bos, en naast een groot park. De band met deze wandelgebieden is groeiende. Ik heb het nodig, mijn ‘eigen’ groen in mijn woonomgeving.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten