Een vriendin van mij die net verhuisd is, uit de Randstad terug naar haar ‘roots’ elders in het land, mailde dat ze nog erg moet wennen. Niet zozeer aan de nieuwe woning, de hervonden rustige stadsomgeving (ja, bestaat!) en haar plotseling weer dichtbij wonende familieleden. Wel aan het weg zijn uit haar vorige huis, en zelfs het weg zijn uit de drukte waar ze bewust aan is ontsnapt.
Overal waar je geweest bent, laat je een stukje van jezelf achter. Een weeskind, dat niet meer terug kan naar wat was. Zelfs al zou je feitelijk teruggaan, het zal nooit meer zo zijn als toen. Misschien is dat de tweede laag in haar gemis: ook het weesje dat ze indertijd in haar geboortestad achterliet, is niet onveranderd gebleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten