Ja

Liefde, ja er zit altijd een lichaam aan vast
en dat maakt het en maakt het, maakt het

soms lastig. Maar het geeft niet, we zijn
al zo lang samen dat we ons in elkaar
hebben
opgeslagen, niet meer zoek niet meer weg
kunnen raken

Natuurlijk, voorbodes kruipen onder de
huid, dansen
mee als je danst, rennen mee als je rent,
hangen

ook op de bank, zitten daar en later gaat
Haper
aan de haal met je dromen, teistert een winter
de oude rivier die wil stromen. Maar het

geeft niet en de sfinx die ons het raadsel
opgeeft wie van wie het meest is niks

om je druk over te maken, we houden
elkaar gewoon
bij de hand en waar de weg ophoudt
zullen we slapen

(Uit: Hester Knibbe, 2015. Archaïsch de dieren. Gedichten)