Jessie weet niet beter. Zo is ze van jongs af aan gaan wandelen met Klaas. In het park mocht ze los. Met moeite kon Klaas even uit de scootmobiel opstaan, er met kleine stapjes omheen lopen terwijl hij steun zocht bij de rugleuning, de achterklep van het karretje openen, de hond er uit laten. Dan strompelde hij weer terug en werkte zich in zijn gemotoriseerde zetel, nog nahijgend van de inspanning. Drie kwartier later alles in omgekeerde volgorde, en dan reed hij terug naar huis met Jessie achterin.
In huis verplaatste hij zich steunend op de meubels of zwaar hangend op zijn rollator. Tot het echt niet meer ging. Hij heeft het nog geen drie weken uitgehouden in het verpleeghuis. Eerst figuurlijk, toen letterlijk ging hij er dood.
Jessie was in diezelfde drie weken weinig beter af geweest in het pension. Ze werd goed verzorgd maar had heimwee. Toen Marja haar had opgehaald, heeft ze lang vergeefs het huis doorzocht naar Klaas. Marja beperkte het uitlaten tot een rondje om het blok of combineerde het met een bezoekje aan de supermarkt. Ze at weinig, en dat gold ook voor Jessie.
Al jarenlang had Marja geweten dat zij eerder vroeg dan laat alleen zou overblijven, maar nu het zo ver was viel het bepaald niet mee. Stukje bij beetje, als verdoofd, regelde ze de administratie rond zijn overlijden en sorteerde ze zijn spullen. Bewaren, weggooien of naar de kringloop.
De scootmobiel stond nog altijd geparkeerd in het halletje. Jessie snuffelde er altijd aan als Marja met haar naar buiten ging, jankte wat, wilde in het aanhangwagentje springen maar de klep bleef dicht.
Totdat Marja een uur geleden in een impuls Jessie liet instappen, zelf op de scootmobiel ging zitten en wegreed. Naar het park. Ze heeft erop gelet dat ze niet te vief uitstapte om de hond los te laten.
En nu rent Jessie vrolijk rondjes. Marja zit in de scootmobiel en kijkt naar haar capriolen. De zon schijnt, er waait een zacht zomerwindje. Best een mooie dag eigenlijk. Dat zou Klaas ook gevonden hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten