Vol

Het is een moeilijk uit te roeien trekje, in elk geval bij mij. Focussen op het half lege glas in plaats van op het half volle... of nog erger! De licht misprijzend opgetrokken wenkbrauwen van slechts een of twee personen bepalen mijn stemming veel meer dan de emmers complimenten van vele anderen. Een niet gekregen telefoontje knerpt, en doet de aandacht in de wel ontvangen gesprekken en mailtjes bijna teniet.
Laat ik hier geen psychologische analyse aan wagen maar dit alleen maar constateren. Als ik mijzelf dit trekje kwalijk ga nemen, zet ik een nieuw halfleeg glas op tafel. In plaats daarvan neem ik mij voor, de rest van vandaag alleen nog te denken aan momenten waarop ik me geliefd en liefdevol voel zonder bijgedachten. Ik drink alleen uit het gevulde deel.
Toen ik google-de naar een passende illustratie, las ik ergens: het glas is niet halfleeg of halfvol, maar gewoon te groot! Met andere woorden: kom ik iets te kort? Niet dus.