Wortels

Avebury boom in Engeland

Het was bijzonder de stapels oude foto’s door te kijken. Haar kind terugwerkend opnieuw te zien opgroeien van baby naar volwassene. Visueel vakantieherinneringen ophalen, verjaardagen, feesten. Ook veel gewone thuiskiekjes. Familie, vrienden, alles uit het toen nog vanzelfsprekende en goedgevulde leven met haar ex komt voorbij.
De fotoserie zal niet worden voorgezet, althans niet meer in de oude constellaties en omgevingen. Het maakt haar nostalgisch, en ook een beetje verdrietig. Dat je jonge jaren nooit meer terugkomen is in de tweede levenshelft een gegeven, en op zich al voldoende aanleiding voor dit melancholieke gevoel. Maar dat is het niet alleen. Ze realiseert zich, dat ze door de scheiding als het ware is losgerukt van wat eens de wortels waren waarop ze dacht ook op haar oudere dag te zullen doorgroeien.
De tijd achter haar is langer dan die voor haar ligt. Dat geldt eveneens voor haar nieuwe liefde. Zij samen zullen dus geen nieuwe lange wortels meer vormen. Doordenkend in het beeld van ‘wortels’ bedenkt ze: sterke, brede wortels kunnen wel! Zo breed dat ze een beschermend dakje leggen over dat wat onder de grond is achtergebleven van hun oude wortels. Ze las ergens, dat bij bomen het wortelstelsel van een omgehakte of geknakte soortgenoot onderdeel wordt van dat van de overgebleven bomen en hen blijft voeden. Zo moet het maar worden, vindt ze.