Heim-wee

Gisteren had ik ineens heimwee naar het bos bij mijn oude huis. De wetenschap dat hier vlakbij een mooi, nog maar deels door mij ontgonnen park ligt, hielp niet. Na wat verdere verkenning van het gevoel kwam ik erachter dat het niet echt ging om het bos. Om te beginnen kan ik er zonder problemen weer heen als ik wil, zo ver is het niet. En ten tweede is er zoals gezegd een goede vervanger, het park. Wat het gevoel wel was, was het missen van een vertrouwde routine. Hoe fijn het ‘nieuwe leven’ hier ook is, het is wel erg... nieuw.
Ik biechtte het gevoel op aan mijn geliefde, en verzekerde hem dat ik geen spijt had van onze stap hierheen. Geliefde hoorde me aan en troostte me.
Later gingen we wandelen. In het park. Het was een prachtige, zonnige middag en de al lager staande zon maakte prachtige lichteffecten op de bomen met hun fraaigekleurde herfstbladeren. Het park voelde al iets vertrouwder. En ik bedacht dat het bij het bos indertijd ook meer dan een jaar heeft geduurd voor het echt ‘mijn’ bos was geworden. Dus wat wil je, na pas vier weken? Mijn heim-wee, in dit geval het thuisgevoel dat nog moet groeien, loste op in het gouden middaglicht. Geliefde kreeg een extra zoen, en ik voelde mijn blijheid weer helemaal terugkomen toen we terugliepen naar huis.