Sevdah

Afbeelding van website Etnosaraj

Gisteravond zijn we naar een optreden geweest van EtnoSaraj, een multinationaal ensemble dat Balkan-muziek speelt. Op zich al de moeite waard, maar voor ons met een extra dimensie.
Afgelopen maandag interviewden we de leider van het gezelschap, accordeonist Nermin Tulic. Daarvoor moesten we tot over de landsgrenzen reizen, een klein stukje Duitsland in. Direct kregen we een vakantiegevoel, zo anders en buitenlands was het daar. Het was een mooi interview en een gezellig uitstapje.
Helaas overkwam ons op de terugreis een vervelend incident. Het koffertje waarin de aantekeningen van het interview zaten en een meegenomen cd, werd gestolen uit de auto terwijl wij zaten te eten in een restaurant. Erger dan de ingeslagen autoruit en het verlies van het fototoestel dat ook in het koffertje zat, was het verlies van het notitieblok. Gelukkig waren we er samen bij geweest en tijdens het wachten op het inzetten van een noodruit, schreef ik gauw alles op wat ik me nog herinnerde van het gesprek.
Het koffertje is de volgende dag gevonden in het bos vlakbij het restaurant en inmiddels hebben we het weer terug. Het notitieblok en de cd zaten er nog in.
Het bijwonen van het optreden gisteravond maakte ons definitief weer ‘heel’. Een prachtige voorstelling met meeslepende muziek van teder tot opzwepend. Zanger/gitarist Mile Lukic zong niet alleen, maar vertelde het publiek ook de dromerige verhaallijnen achter de grotendeels melancholische liederen. We lieten ons meevoeren op de sevdah (‘saudade’, weemoed) en onze harten gingen weer helemaal open naar de schoonheid van het leven in al zijn facetten.
Nu nog het artikel schrijven, maar dat zal wel lukken.