Terug boven heb ik nog een tijdje op het balkon gezeten. En daar, op 9-hoog, zag ik op het balkonhek.... een lieveheersbeestje. Was dit hetzelfde lieveheersbeestje dat me nog een extra afscheidsgroet bracht van mijn vriendin? Hoe dan ook, hoe komt zo’n beestje zomaar naar de 9e verdieping? Terwijl ik daarover mijmerde vloog het diertje weg. Waarheen?
Ik nazomerde nog wat door, tot de naderende avond plotseling koude wind bracht. Ineens toch weer herfst. Het werd ook snel donker. Als toegift kregen we dankzij de rap invallend kilte een prachtige zonsondergang, met het oranjeroze van winter. Knus op onze nieuwe bank keken we een mooie film, met de gordijnen dicht en de lampjes aan. Zo eindigde een zondag die danste op de rand van seizoenen.
Hallo,
BeantwoordenVerwijderenjij met je kunstenaarsziel, ik herken je. Je bekijkt de wereld zoals ik hem bekijk. Dan bedoel ik niet over de inhoud, maar de manier waarop je in het leven staat. Met verwondering kijk je rond en heb de behoefte om te schrijven over die verwondering, over je verbondenheid met de dingen des levens uit een originele hoek. Ik heb ook een blog opgestart, puur uit de behoefte om te schrijven want ik lijk dingen te zien of verbanden te weten die een ander niet ziet of voelt. Eigenlijk vond ik u via "in eigen woorden" over "kunstenaarsziel". Van lang geleden. Je verraste mij dat je nog steeds schrijft. Knap. Ik ben nog opzoek naar mijn ziel... Misschien heb ik ook wel een kunstenaarsziel. Ik herken mij wel.Mijn blog staat op "mijnzielapart.blogspot.com" Ik heb een tijdje niet meer geblogt, mijn man Wim is pas overleden. Maar met het vinden van uw blog heb ik toch weer zin om iets te schijven. Met jou blog over Zielsmoleculen had ik wel een goed gevoel. Een mooie manier om over de dood te denken. Het gaat je goed woordenkunstenares. Ik wens je nog veel inspiratie voor je mooie blog. Sonja