Wachten op de regen

Heel ongewoon voor Nederland heeft het al weken niet geregend. De weersverwachting voor vandaag belooft gelukkig een bui. Al een paar maal betrok de lucht hoopgevend, maar het wolkendek waaide weer open en de zonneschijn herleefde. Een tijdje heb ik buiten zitten lezen, mijn stoeltje steeds meeverhuizend om in de schaduw te blijven. Het gaf een vakantiegevoel, met herinneringen aan lome dagen op de camping bij de caravan onder een boom.
Ik moest ook denken aan die bloedhete zomerzondag jaren geleden. Het was de hele dag drukkend geweest, met een steeds donkerder dichttrekkende lucht. Na het eten barstte de bui eindelijk los. Het hoosde. Onze zoon was toen vier. Hij keek door het raam naar het golvende water op het pleintje voor ons huis. Hij had het nog steeds ontzettend warm. “Ga maar lekker door de regen lopen”, suggereerden wij, en dat liet hij zich geen twee keer zeggen. In zijn onderbroek en op laarsjes rende hij rondjes over het plein in de stromende regen. Werd zeiknat en genoot. Ik ben zelf ook naar buiten gegaan en heb me eveneens laten natregenen. Mijn man stond klaar met badlakens. In het halletje deden we de natte spullen uit en gingen naar boven om te douchen. Daarna mocht onze zoon nog even in zijn pyjama’tje beneden spelen. Tot de regen stopte, en ik het raam in zijn kamertje wijd open kon zetten om de opgefriste lucht binnen te laten. Hij heeft geslapen als een roosje en ikzelf ongetwijfeld die nacht ook.
Vandaag is het weliswaar iets minder heet, maar wel hoog tijd voor regen, en ik hoop dat hij straks komt.