Denkend aan B.

Een paar dagen geleden zag ik in de krant de overlijdensadvertenties van ex-collega B. Zij was indertijd voor onze club het aanspreekpunt bij het ministerie en was in die rol soms onze handlanger, soms onze tegenstander. We hebben toen veel samengewerkt maar zijn nadien niet met elkaar in contact gebleven.
Ik sprong even terug naar die tijd en even snel weer naar nu. B. was van hetzelfde bouwjaar als ik, zag ik in de advertentie. Vrij snel na haar vroegpensioen was ze ongeneeslijk ziek geworden en overleden.
Het bericht raakte me enorm. Hoewel ze me niet heel na stond, voelt het als: ‘een van ons’ is niet meer. Je denkt nog een hele toekomst voor je te hebben, maar het kan dus ineens afgelopen zijn.
Leef nu al het leven dat je wilt hebben en stel niet uit tot je met pensioen bent, is hiervan voor mij de les. Mijn freelancer-zijn biedt me nu al veel ruimte daarvoor, maar is eerlijk gezegd nog best vervlochten met stukjes ‘ego’. Tot de beroepsbevolking behoren is een status die ik nog niet wil loslaten. B. had die stap al wel aangedurfd. Ik stel me voor dat ze tot het laats hard gewerkt heeft in haar ministeriële baan en uitkeek naar haar vrijheid. Ik blijf aan haar denken met het gevoel: dapper, meid! En heel verdrietig voor jou en degenen die je lief hadden, dat die nieuwe fase maar zo kort was.