Gut, werk jij nog?
Als mijn geliefde besluit zijn bestuursfuncties af te bouwen, overvalt ook mij even het idee mijn werkzame bestaan te beëindigen. Geliefde is ruim tien jaar ouder dan ik en al een aantal jaren pensionado. Hij heeft het ondanks dat behoorlijk druk: hij musiceert veel, zit in enkele besturen en publiceert nog steeds op zijn vakgebied. Omdat ik als zzp’er werk vanuit de spreekwoordelijke zolderkamer, zijn we allebei veel thuis en doen van daar uit onze dingen.
Best vaak krijg ik te horen: Gut, werk jij nog? Met als goedbedoelde toevoeging dat Geliefde en ik ‘op deze leeftijd’ vooral van ons leven moeten genieten. Ik peins: tja, met mijn bedrijf gaat het toch al wat minder. Weinig opdrachten de laatste tijd en mede daardoor een motivatiedipje. Is dit het natuurlijke stopmoment? Ik zoek alles uit rond het opheffen van het bedrijf, tel de centen (het kan!) en bereid me geestelijk voor op een leven zonder arbeid. Het fijnste van stoppen lijkt me: nooit meer hoeven acquireren!
Vrijwel onmiddellijk duiken de tegenargumenten op. Geen bedrijf meer hebben betekent ‘nee’ zeggen tegen leuke, spannende opdrachten als die langs komen. Daarnaast raak ik een handige paraplu kwijt voor eventuele zelf geïnitieerde schrijfproducties. Ik besluit tot een doorstart, zij het met iets teruggeschroefde ambities. En, zul je altijd zien: prompt krijg ik een leuke nieuwe opdracht binnen... ;-)
Maar de geest is uit de fles. Het thema ‘pensioen’ laat me niet meer los! Hoe gaan mensen vandaag-de-dag om met hun pensioenproces? Zowel in de aanloop erheen als wanneer het eenmaal zo ver is? En hoe zie ik dat voor mezelf?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten