Wat zich aandient

Schrijvende vrouw in het geel
(Johannes Vermeer)

In de roman Echt waar van Riikka Pulkkinen las ik een zin over kunst. Ik las snel verder, want het boek boeide me bijzonder. Maar nu ik het uit heb, kan ik die zin al terugbladerend niet meer terug vinden! De strekking was: soms is kunst een manier om het echte leven uit te stellen.
Het is ook andersom, bedacht ik. Het leven zelf kan de kunst uitstellen.
Bij mij is het zo, dat ik als ik veel te doen heb minder toekom aan creatief schrijven. Dat is niet alleen een kwestie van tijd. Om een gedicht, een verhaal of een bespiegeling te laten opborrelen, is een zekere mate van verveling, leegte, noodzakelijk. Misschien ook wat onrust, onvrede, een zich aandienende vraag.
Als mijn leven goed en aangenaam gevuld is, verveel ik me niet. Alles gaat lekker, ik denk niet teveel na, en doe vooral. Toch laat de kunst niet eindeloos toe dat ze door het leven wordt uitgesteld. Schurend meldt zich na een week of wat een mengsel van schuldgevoel en verlangen naar schrijven, of meer nog: naar de mentale gesteldheid waar schrijven uit voortkomt.
Dit weblog is een illustratie van het bovenstaande. Precies een maand lang heb ik hier gezwegen, te vol van het leven zelf en het beroepsmatige schrijven voor mijn werk. Ver weg van de verveling, de lege tijd, de stilte die ik nodig heb om in de ‘schrijfstemming’ te komen. Ontvankelijk voor dat, waar het boek een mooie zin over leverde die ik wel terugvond: Kunstenaars zijn zo: ze hebben de macht om te zien (...), ze zetten dingen om in werkelijkheid, dingen die anders op drempels, bij bushaltes, op straathoeken en in bijzinnen blijven liggen.
Het wordt weer tijd om woorden te wijden aan dat wat zich ‘in het voorbijgaan’ aandient.