Weer fris

Aarde droomt lente (Mariska Mallee)

Een galerie waar we een aantal malen optraden, sluit haar deuren. Afgelopen zaterdag was het afscheidsfeestje. Hoewel ik weet dat de eigenaars alweer bruisen van nieuwe plannen en de doorstart al in daden aan het omzetten zijn, overviel me een heftige weemoedigheid. De sfeer in de galerie was al veranderd. Of het daardoor kwam weet ik niet, maar ik schoot ook in treurnis over mijn eigen recente levensveranderingen. Geen haar op mijn hoofd die ze zou willen terugdraaien, maar ja: “Scheiden tut Weh”, zoals het Duits zo mooi zegt. Vernieuwing, en daardoor een situatie achterlaten, is als het afstropen van een oude huid. Een heel proces dus. Gisteravond in bed kwamen de spoken uit het verleden nog even opzetten. Een paar kleine aanleidingen ontketenden een reusachtige echo. Verdrietig viel ik in slaap tegen de rug van geliefde.
Vanochtend kon ik hem weer blij in zijn lieve blauwe ogen kijken. En later toen ik buiten liep, bleken echt de laatste muizenissen verdwenen. Hoewel koud weer voorspeld was, voelde de wind bijna zwoel, de zon scheen en alles sprankelde van lente, van nieuw. En ook ik ben weer open en fris.