In goede harmonie waren ze de procedure en de verdeling van de spullen door gekomen. Zo wilden ze het ook. Te veel slechte voorbeelden hadden ze gezien van nog jarenlang steeds weer oplaaiende haat en nijd. Waarbij het levende bewijs van gelukkiger tijden, een kind, te jong moest ontdekken dat ook grote mensen zich lang niet altijd volwassen gedragen. Dit hadden ze weten te omzeilen. Alles was geregeld. Twee nieuwe huishoudens waren van start gegaan.
Tussen hem en haar groeide vervolgens in korte tijd als vanzelf, misschien door even niet goed opletten, een onoverbrugbaar lijkende kloof. Hun vriendschap was erin gevallen en echode bijna onhoorbaar ergens vanuit de diepte: vergeet mij niet....
Hij leek het niet te horen. Haar sneed het geroep door de ziel. De echtgenoot kwijt raken was een proces geweest dat zijn eigen oorzaken, zijn eigen loop had gehad. Het zou heel veel langer duren voor ze zou wennen aan het verliezen van de vriend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten