Mijn tijden

Vorige week overleed de vader van mijn vriendin. Op de rouwkaart stond: “Mijn tijden zijn in Uw hand” (psalm 31 vers 16). Dit was ook het motto van de uitvaartdienst: overgave aan het leven zoals het zijn loop heeft. Een overgave die deze vader pas op het laatst van zijn leven kon zien en aanvaarden.
Het was een mooie en waardige dienst. Het zinnetje van 'mijn tijden' is sindsdien bij me gebleven. Mijn tijden, mijn leven in al zijn episodes: een deel heb je zelf in de hand, een veel groter deel niet. Sinds geliefde en ik samen zijn ben ik me daar opnieuw sterk van bewust. Juist zo’n late liefde doet je beseffen, dat onze tijden niet eeuwig zullen zijn en we weten ook ook niet hoe onbekommerd de oudere dag zal zijn. Toch maakt dat me niet somber, maar eerder dankbaar. Voor wat we hebben, voor de schoonheid van het leven. En voor de kans om van dat wat we wel kunnen beïnvloeden, iets moois te maken. Niet met strakke, vastberaden doelgerichtheid, maar eerder een beetje dobberend, zwevend. Gedragen op mijn geluk, met 'mijn tijden' deels in mijn handen, deels in die van het leven zelf.