Op lange wandelingen met een rugzak(je) wordt je langzamerhand niet alleen een met de natuur, maar ook met je rugzak. Dat merk je pas als je hem uiteindelijk af doet. Wat voelt dat ineens licht! Maar ook bemerk je de frictie in je schouders, de stramheid van je rug. Je rekt je uit, schudt je armen, draait een paar schouderrondjes. Dan ga je lekker zitten met een kopje thee en rust uit. Je lichaam ontspant, en ook de plots zo aanwezige rug- en schouderspieren voegen zich weer in het gareel. Je komt thuis.
Ongeveer zo voelt het stoppen met iets wat je al heel lang deed, zo lang dat het was geworden als die vis die water niet kan onderscheiden omdat ze erin zwemt. De plotselinge pijn, de even onverwachte gewichtloosheid. Het doorademen en het weer langzaam heel worden. Het aanlanden... bij jezelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten