Van de week waren H. en ik naar de accordeonreparateur, de ‘accordeondokter’ zoals ik grappend zei. De accordeon had een valse toets en bijgeluiden. Ze werd onder handen genomen door Casper Burkhardt van
Het Accordeonatelier in Twello. Het was fascinerend om van dichtbij mee te kijken hoe hij de accordeon uit elkaar haalde en uiterst precies de allerkleinste onderdeeltjes hier en daar bijboog en bijvijlde. Een accordeon is eigenlijk een rijtje mondharmonica’s aangeblazen door een balg, zag ik. Steeds opnieuw luisterde Casper aandachtig hoe het klonk na de ingreep, net zolang tot het geluid hem beviel. De toon weer zuiver, de ruis weg. Ik zag inderdaad een arts of fysiotherapeut aan het werk. De accordeon leek een levend wezen onder zijn handen, reagerend op de aanrakingen.
Onderwijl voerden we hele gesprekken. Uiteraard vooral over accordeons, maar ook over het geluk om van je passie je beroep te kunnen maken.
Het uitje werd hierdoor veel meer dan ‘naar de dokter gaan'. Het was een ontmoeting in muziek, vakmanschap, aandacht. Na afloop hing H. de accordeon nog even om en bespeelde haar, voordat ze de draagkoffer weer in ging. De accordeon lag als een spinnende kat in zijn armen en uitte haar tevredenheid met warme klanken.
De foto komt van de site van de accordeonvereniging Accordeonola in Den Helder. Op deze site staat ook een duidelijke uitleg over het instrument.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten