Vrije ruimte

www.schoolbieb.nl

Bij onverwachte tegenwind dreig ik om te vallen. Het gebeurt uiteindelijk meestal niet. Ik stel me teweer, schiet in de verdediging naar de ander en/of in mezelf, en na een tijdje ben ik weer op koers. Balend dat ik me voor de zoveelste keer uit het veld liet slaan. Leer ik het dan nooit?
Het kan misschien ook anders.
Stel je een ruimte voor waarin ik er gewoon helemaal mag zijn, met datgene waar ik mee bezig ben. Waar ook de tegenwinden mogen waaien, langs mij en om mij heen. Ik kijk er naar, nodig ze uit: wat wil je, wat kom je me vertellen? Ik luister en doe niets. Mijn neiging tot teweerstellen wordt op dezelfde manier begroet en aangehoord. Het boze duiveltje van ‘alweer!’ eveneens. Alles blijft in beweging, niets verhardt. Het danst zijn dans, tot alle stemmen zijn uitgezongen. Aan het eind ben ik er nog steeds, samen met datgene waar ik mee bezig ben. In de vrije ruimte.