'Gewoon' geluk

Voor nogal wat mensen leek (lijkt) de coronatijd nog het meest op een soort sabbatical. Veel activiteiten en vertier waren domweg gesloten of onmogelijk. Je moest het doen met wat je al in huis had (ongelezen boeken, achterstallige klusjes, verwaarloosde hobby’s, de eventuele tuin) en het tempo verlagen. Een ommetje werd een welkome afleiding en ontspanning. Voor sommigen een groot verschil met wat hun dagelijks leven voorheen was. Vorige zomer hebben velen misschien meer dan verwacht genoten van de prachtige natuur in ons eigen land, mede dankzij het mooie weer.
Deze ervaringen moeten we niet vergeten als straks ‘alles’ weer open is. Niet klakkeloos weer het vliegtuig in, het café, de woonboulevards. Niet de gouden kans laten glippen op een leven met minder consumptie, minder vervuiling, meer tevredenheid met kleine dingen. Misschien is het de leeftijd, maar ik heb ondanks dat ik niet altijd blij was met de beperkingen, toch echt genoten van de rust, het gebrek aan verplichtingen, het ouderwetse ‘toen was geluk nog heel gewoon’. Een beetje zoals het leven vroeger was, met veel minder prikkels. Natuurlijk ben ik wel blij met de extra communicatiemogelijkheden van pc en smartphone. Die hebben ook voor mij de lockdown-sabbatical verlicht. Ja, mensen bellen weer meer en sturen ook meer papieren ansichtkaarten, maar het is een rijkdom niet afhankelijk te zijn van alleen telefooncel en briefpost (maar liefst wel zonder de verslaving van de hele dag 'op je telefoon zitten').
Het goede van beide werelden: de rust, de wandelingetjes, het eenvoudiger leven van de lockdown én de mogelijkheden van de digitale communicatie houd ik er in, ook na corona.