Alleen maar doorkomen

Ik las een mooie blog van Maaike van Steenis over het dubbele gevoel in deze coronatijd. Als de lockdown relatief wel meevalt, zou je juist nu tijd zat hebben om allerlei mooie nieuwe dingen te ontwikkelen. Maar het komt er niet van, je blijft hangen in een beetje aardig de dagen doorkomen met de mogelijkheden die er wel zijn. Kennelijk hebben de toch behoorlijk ontwrichte maatschappij en de angst en zorgen rond het virus toch meer impact dan je je realiseert.
Hoe herkenbaar voor mij. Met pensioen, pas verhuisd, nog geen nieuwe verplichtingen. Dus alle gelegenheid om bijvoorbeeld verhalen te schijven of zelfs te beginnen aan een boek, of om stevig te blijven oefenen met zingen, of.... Maar: niks dus, de dagen gaan voorbij met lezen, wandelen, het nieuws een beetje bijhouden en telefonische en voorzichtige live contacten met vrienden en familie. Ook zijn we af en toe druk met nog wat laatste toevoegingen aan ons nieuwe huis.
De column eindigt met de tip die de schrijfster ooit kreeg van een goede vriend: er zijn tijden die je gewoon alleen maar hoeft door te komen, en waarin het niet nodig is hoge eisen aan jezelf te stellen. Dit coronajaar kun je zien als zo’n periode.
Ik vond het een opluchtende column. Proberen los te laten dat ik eigenlijk ‘iets zou moeten’. Het is niet alleen die corona-dubbelheid overigens: in mij fluistert ook nog steeds een calvinistisch stemmetje dat je meer waard bent door wat je doet dan door wie je bent.