Gewoon en ongewoon

Ets Petra Smits

Gisteren zijn nieuwe corona-versoepelingen aangekondigd. Per 1 juli mogen we weer min of meer ‘gewoon’ reizen. Vorige week heb ik mij voor het eerst gewaagd aan een ritje per tram. Het was een noodzakelijk reisje. Vijf haltes. Ik vond het mondkapje onprettig en benauwd, maar ja, het moet. Verder herneemt het leven steeds meer zijn gangetje in de 1,5 meter samenleving. Waarbij overigens de regels steeds nonchalanter worden nageleefd, wordt merk ik op straat en in winkels.
Wijzelf leggen inmiddels wat meer bezoekjes af, bij voorkeur tuinvisites, en proberen afstand te bewaren. Deels went het, deels is het nog steeds raar om mensen die je normaal even een knuffel of een hand zou geven, alleen uit de verte te kunnen begroeten.
Zangkoren mogen ook weer repeteren. Daarvoor zijn de regels zo strikt dat het voor ons koor nog niet haalbaar is. De kwetsbare leeftijd van de meeste leden maakt extra voorzichtigheid nodig. Misschien dat we in september wel kunnen doorstarten.
Geliefde en ik hebben onze lockdown gebruikt om een oude droom te laten herleven. Wij gaan verhuizen! We zijn op zoek gegaan, en hebben een leuk en passend huis gevonden in Wolvega. Nu zijn we druk met alles regelen en de verkoop van onze huidige woning. Spannende tijden, en een flinke afleiding van corona. In de nieuwe regio zijn en waren er overigens veel minder besmettingen.