Mijn pensioen en ik (13)

Taken by surprise

Mijn vriendin en ik spraken over ‘pensioenboos’: het gevoel dat voor de huidige generatie oudere werkenden waar ook wij toe behoren, in rap tempo een aantal vanzelfsprekende aannames over 'met pensioen gaan' zijn verdwenen. Dat de gouden VUT-jaren voorgoed voorbij zijn is inmiddels wel geaccepteerd. Maar daarna is in twee pijlsnelle stappen de AOW-leeftijd verhoogd: voor ons van 65 naar 67 en het eind is nog niet in zicht. Bovendien is de rest van de wereld nog nauwelijks ingespeeld op langer doorwerken. Sollicitatiekansen, blijven leren, wat ondersteuning om fit en gezond te blijven: laat ik mild zeggen dat de aandacht voor zestig- en vijfenzestigplussers op de werkvloer nog wat in de kinderschoenen staat. Gedwongen een paar jaar langer doorbuffelen dan je dacht is inmiddels echter onontkoombaar, tenzij je financieel fors wilt (en kunt) inleveren.
De snelheid waarmee dit alles zich heeft voltrokken, geeft een behoorlijke bijsmaak van ‘beetgenomen zijn’. Het NIDI heeft de ‘pensioenboos’ op grote schaal geconstateerd in een onderzoek onder 60-plussers. Uit het artikel ‘Taken by surprise’ (DEMOS, juli/aug 2016) blijkt dat er behoorlijk wat frustratie leeft onder oudere werkenden, van wie velen nu al met moeite hun werk volhouden.

“Many older workers feel they have been taken by surprise and there is a great deal of anger. For a large group of older workers, retiring later is not as easy as it may seem.
(....)
While many older workers have difficulty coping with the physical and mental demands of their jobs, others are dissatisfied with the succession of policy measures to which they have had to adapt in a relatively short timespan. Large numbers of older workers are taking a step back out of frustration. Half of the employees in our study had started detaching from their work in one way or another ahead of actual retirement. The future will tell whether this is a temporary phenomenon or whether frustration will gather force as the retirement age is raised further.”

Mijn vriendin leeft in haar eentje van een deeltijdsalaris, aangevuld met een lijfrente uit een levensverzekering van wijlen haar echtgenoot. Die uitkering loopt tot haar 65e, en kan niet worden gewijzigd of langer uitgesmeerd. De laatste twee (of meer) werkende jaren zit ze dus met een financieel gat. Qua gezondheid redt ze het niet om haar pittige baan bij wijze van eindsprint nog even uit te bouwen naar fulltime. De verhoging van de AOW-leeftijd kwam voor haar te laat en te snel om nog passende maatregelen te nemen. Ze zal niet de enige zijn met zo’n verhaal. Het verlate pensioenperspectief heeft vele bijna-pensionado’s behoorlijk overvallen.
Ikzelf vind het ook best wennen. Geliefde ging tien jaar geleden op z’n 63e met vervroegd pensioen, wat in die tijd nog doodnormaal was. Ik word deze zomer 63... en moet/mag nog vier jaar! Het freelancer-zijn biedt me gelukkig alle mogelijkheden om op mijn manier en in mijn tempo af te bouwen of juist nog door te gaan.

Het NIDI-artikel 'Taken by surprise' vind je hier.