Aan het toegangspad ons park in, stonden twee treurwilgen die in de loop der tijd met hun kruinen liefdevol in elkaar vervlochten waren. Ze leunden zelfs een beetje naar elkaar toe.
Door de herfststormen van vorig jaar hadden ze danig averij opgelopen. Er moest fors gesnoeid worden, vooral aan de ene, om de bomen te behouden.
Deze zomer waren ze weer mooi uitgelopen. Maar helaas: deze herfst bracht opnieuw een vroege herfststorm, en deze keer werd het de zwakste boom fataal. Hij is omgehakt. De in stukken gezaagde stam en grote vertakkingen zijn blijven liggen, als een soort bovengronds graf. De andere treurwilg staat er verweesd naast, in rouw. Ontvallen, is het woord dat hier past.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten