Schoonheid

Verval, foto Raymond Tillieu

Een personage in de roman De levens van Stella Bain van Anita Schreve vertelt aan de hoofdpersoon: “In mijn vrije tijd (het boek speelt in een Frans veldhospitaal in WO I) ben ik op zoek naar schoonheid.” Als voorbeelden noemt hij onder meer: “Een grote bloem die worstelt om door de grond heen te breken. (....) Een pastoor die een man zo veel rust wist te geven dat hij op slag tien jaar jonger leek.”

Ik vind het een ontroerende passage. En heel herkenbaar. Ook in nare omstandigheden, op een slechte dag, of tussen de drukte van van alles en nog wat door: ineens een mooie lichtval zien, een bijzondere wolkenpartij, een jong dier, een herfstblaadje, een lieve lach. Schoonheid is er overal en altijd. Ik herinner me de dagen na mijn moeders plotseling overlijden. Door het zwarte verdriet heen, toch zien hoe wit de sneeuw was die er toen lag, en opmerken hoe het buiten helderder leek dan anders. Alsof het leven zelf zich eventjes in haar volle straling onthult, juist op momenten van puur overleven. Schoonheid, je hoeft er niet naar op zoek, ze laat zich vinden.