Pensioengevoel
Onlangs kwam ik een voormalig opdrachtgever weer tegen met wie ik jaren geleden een boekje schreef. De organisatie waar hij toen voor werkte is inmiddels opgeheven, waardoor hij als 63-jarige zeer ervaren communicatiespecialist ineens op straat stond. Hij vertelt me dat het hem ondanks een hoge motivatie en verwoede sollicitatiepogingen niet meer gelukt is om opnieuw aan de slag te komen. Inmiddels is hij 65 en officieel met pensioen. Hij organiseert als vrijwilliger het Repair Café in zijn woonplaats en leeft zich uit op zijn zeilboot. Daarnaast besteedt hij de nodige tijd aan het zorgen voor zijn chronisch zieke vrouw en zijn hoogbejaarde schoonmoeder. Het heeft wel even geduurd voor hij echt zijn draai hervond: hij had zichzelf nooit als ‘vutter’ gezien.
Pensionering kan je dus ‘overkomen’. Als je plotseling werkloos of overbodig wordt. Of als je vanwege een ziekte of aandoening uitvalt en niet meer terug blijkt te kunnen.
Stoppen met werken kan ook veel later plaatsvinden dan ‘standaard’. Ik ken in mijn omgeving nogal wat artiesten en kunstenaars. Zij houden zich niet aan een pensioendatum. Zelf hoef ik dat als zzp’er ook niet te doen. Ook ken ik mensen die na hun pensioen gewoon in het arbeidsproces zijn gebleven. Ik ken er overigens ook die dolgraag zo vroeg mogelijk met hun werk zouden willen stoppen.
Kortom, je kunt ‘jong’ of ‘oud’ met pensioen gaan, in stappen of abrupt. En wel, niet of gedeeltelijk als eigen keuze. Een overzichtelijk schema over alles rond ‘de pensioenbeslissing’ vind ik bij het ABP: de Argumentenkaart Pensioenbeslissing Werknemers. In het midden staat de vraag: “Wat bepaalt of ik doorwerk, met pensioen ga of een middenweg kies?” De aspecten die worden langsgegaan zijn werk, werkgever, geld, gezondheid, gezin, maatschappij, en last but not least je ‘pensioengevoel’: kijk je er naar uit of zie je er tegenop?
De Argumentenkaart Pensioenbeslissing vind je hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten