Rijden in de nacht

“Schrijven is als autorijden in de nacht, je kunt niet verder dan je koplampen kijken en toch kom je op je bestemming."
(bron onkekend)

Ik rijd vaak auto in de nacht. In mijn droom dan. In het echt waag ik het er niet op, zonder rijbewijs.
In mijn dromen heb ik overigens ook geen rijbewijs. Wel blijk ik al jaren te rijden. Wat redelijk lukt, zij het met een voortdurende angst dat er iets mis gaat of dat ik aangehouden en bekeurd word.
Vannacht bestuurde ik de grote Volvo van geliefde. Ik was in mijn eentje op weg naar huis ergens vanuit Belgisch Limburg. Onderweg veranderde de auto in een fiets. Dapper reed ik van dorp naar dorp, maar was steeds minder zeker of ik de juiste kant op ging. Als ik eenmaal op hoofdwegen kwam, zou ik de weg wel weer weten. Het was intussen al donker geworden, en ik had geen idee of en zo ja hoe ik ooit thuis zou komen. Toen werd ik wakker. Wat een opluchting, om mijzelf in mijn eigen bed aan te treffen naast geliefde. Gewoon thuis.