Omkering

Vanochtend in het park ben ik van het gebaande pad af gegaan. Ik werd gelokt naar een goudgeel bladertapijt onder een groepje herfstbomen die al voor driekwart kaal zijn, en daardoor net zo ijl lijken als in het voorjaar. Omdat er nu weer licht op de grond valt, groeit er verse klimop en ander groen door de gevallen bladeren heen. Ook dit doet aan als ‘late lente’. De bomengroep liet mij toe, en ik voelde het wonder van de omkering: plotseling keek niet ik naar de bomen, maar de bomen naar mij. Klein, nederig, maar ook beschermd voelt dat. Ik bleef even staan en keerde toen weer terug op mijn schreden om mijn wandeling te vervolgen. Ik voelde me anders dan daarvoor, alsof er iets op zijn plek was gezet.