Afscheid

Ze waren zonder verwijten uit elkaar gegaan met de afspraak contact te houden, en diezelfde intentie was gedeeld met hun gezamenlijke vrienden. Het leek aanvankelijk redelijk gelukt. Maar hoewel ze erg gelukkig was in haar nieuwe leefsituatie, was er toch iets dat onbehagelijk voelde en bleef voelen. Ze miste iets. Iemand. Niet zozeer haar ex, hoewel ze het jammer vond dat van de beloofde vriendschap in de praktijk niet veel terecht was gekomen. Sneller dan de wind hadden ze elk hun eigen leven opgebouwd. De gemeenschappelijke vrienden dan? Die waren meer op afstand gebleven dan ze had verwacht, en dat deed best een beetje pijn. Toch waren ook zij niet degenen die dat wringende gevoel veroorzaakten.
“Je moet het loslaten”, zei haar geliefde. Hij had gelijk, maar ze wist niet wat ze nou eigenlijk moest loslaten.
Plotseling was ze er achter wie ze miste. Haar eigen oude zelf als de vrouw-van. Degene die ze was geweest in de contacten die ze samen onderhielden. In die hoedanigheid bestond ze niet meer, maar kennelijk was dat wel degene die sommigen liever zagen.
Ze heeft die vrouw nog een keer goed in de ogen gekeken, haar bedankt voor alles. Ze hebben samen gehuild en toen heeft ze haar laten gaan. Haar liefdevol begraven in het veld van herinneringen.
Er is maar een ding dat ze kan doen. Verder wennen aan haar nieuwe ‘jas’. De jas waar ze zo blij mee is, die haar goed zit en alle ruimte geeft. Een jas die nieuwe vrienden aanlokt die al op haar pad komen, en waarin haar ware, blijvende vrienden en vriendinnen meer van haar houden dan ooit.