Vrijgeven

Zoals velen ben ik niet erg goed in ‘loslaten’. Heb er ook altijd wat moeite mee gehad, dat dit kennelijk iets is dat ‘moet’, goed voor me schijnt te zijn, maar mij helaas slecht lukt en daarmee een proces van voortdurend falen oplevert. Het heeft daarmee iets liefdeloos.
Onlangs las ik een mooi stukje waarin een alternatief wordt aangedragen: vrijgeven.
Ik citeer (van www.beweegreden.org): 

Iedereen komt wel eens voor de situatie te staan waarin een verbintenis een ander karakter krijgt of verbroken wordt. Kinderen gaan de deur uit, relaties veranderen, mensen scheiden; mensen krijgen te maken met ongeneeslijke ziekten of dierbaren gaan heen. In al deze situaties is VRIJGEVEN een verademing. Vrijgeven kan je een andere kijk geven tijdens belangrijke veranderingsprocessen in je leven. (...) 
In het hart blijven we verbonden en hechten we ons aan de goede herinneringen. We dragen mensen het hele leven in ons hart mee. Vrijgeven is een actief woord, dat in herhaling elke keer weer de band een stukje doet vieren, zonder de waarde van de band te negeren. Het betekent ook dat we toestaan dat de ander verder reist en dat we onszelf vrijgeven om ons eigen pad te gaan.
Waar loslaten je met lege handen achterlaat, daar geeft vrijgeven het besef van eigen keus en eigen waarde. Loslaten veroorzaakt stress en onmacht. Het maakt de mens onzeker. Men voelt zich verloren. Vrijgeven geeft ruimte en is een warm gebaar. Men kan het steeds opnieuw doen met een gevoel van succes.

Graag zou ik willen aanvullen: vrijgeven is een geschenk aan jezelf. Je opent jezelf steeds opnieuw om nieuwe mensen, nieuwe omstandigheden, toe te laten en te verwelkomen. Waar loslaten je blijft fixeren op ‘oud’, geeft vrijgeven je de ruimte om je te laten aanraken door ‘nieuw’.
Zoals het laatste couplet in Memory van Barbra Streisand:

touch me,
it's so easy to leave me
all alone with the memory
of my days in the sun
if you touch me,
you'll understand what happiness is
look, a new day has begun...