Minivakantie

Het huisje staat er nog...

Afgelopen donderdag barstte ineens de lente in volle omvang los. We brachten een prachtige dag door in Kampen, Schokland en Urk. Kampen was voornamelijk een nostalgietocht. Het huisje van mijn oma stond er nog, en ik herinnerde me de looproute vanaf het station precies. Als kind vroeger beleefde ik die als een eindeloze wandeling, al vergoedde het hertenkamp in het park veel. Nu waren we er in een kwartiertje. Het hertenkamp en het park lagen er schitterend bij in de lentezon, met zicht op historische gebouwen en oude bomen die net begonnen uit te komen. Ik vertelde honderduit aan geliefde over vroeger.
Schokland, voormalig eiland dat nu onderdeel is van de Noord-Oostpolder, is een werelderfgoedlocatie. Het oude dorpje erop is in z’n geheel museum. Het was helaas dicht, maar we konden er wel omheen lopen, met vanaf de randen weids uitzicht over de polder. De stilte was adembenemend. Schokland heeft iets Scandinavisch, en het verbaasde me niets te lezen dat het vriendschapsbanden heeft met Noorwegen.
Met Urk (vissershuisjes, haven, strand, oude vuurtoren) als toetje een heerlijke dag.
En dit allemaal omdat we bedacht hadden na ons optreden van woensdagavond in Zwolle niet in de nacht naar huis te rijden, maar te blijven overnachten. Zo’n minivakantie gaan we vaker doen.